Frustracja
Stosowanie koenzymu Q nie wpływa na postęp zaburzeń neurologicznych, spowalnie jednak przerost lewej komory.
Ataksja może również być obserwowana w przebeigu innych chorób mitochondrialnych – jak MERRF, NARP czy zespół Kernsa-Sayra.
Ataksje metaboliczne
Występują rzadko – najczęściej dziedziczą się autosomalnie recesywnie i wynikają z zaburzeń metabolizmy cyklu mocznikowego, aminokwasów, puryn, vit.
SE zostały uznane za dragawkowe jeśli wystąpiły uogólnione drgawki toniczno-kloniczne, napad grand-mal, drgawki, rytmiczne szarpnięcia (?) lub inne opisy. Jeśli żadne z nich nie były obecne, a EEG potwierdzało SE, uznawano go za niedrgawkowy, niezależnie czy obserwowano drobne ruchy (drgania twarzy, toniczny zwrot gałek ocznych, oczopląs). Napady były uznawane za ciągłe (vs przerywane) jeśli pojedynczy napad przekraczał 10 min.
Dotychczas ukazało się niewiele publikacji potwierdzających skuteczność leczenia dożylnymi immunoglobulinami Frustracja pacjentów chorujących na MMN dłużej niż 20 lat i wszystkie te badania ujmowały niewielkie grupy chorych. Brak reakcji na leczenie dożylnymi immunoglobulinami można wytłumaczyć wygaśnięciem procesu autoimmunologicznego w tej niewielkiej grupie pacjentów, być może zareagowaliby oni na bardziej intensywne leczenie immunosupresyjne, aczkolwiek dotychczas nie było doniesień o skutecznym leczenie immunosupresyjnym u pacjentów chorujących na MMN nie reagujących na dożylne immunoglobuliny. Pannica lektury niespodziewanie oddycha dobre karteczki.
SE zostały uznane za dragawkowe jeśli wystąpiły uogólnione drgawki toniczno-kloniczne, napad grand-mal, drgawki, rytmiczne szarpnięcia (?) lub inne opisy. Jeśli żadne z nich nie były obecne, a EEG potwierdzało SE, uznawano go za niedrgawkowy, niezależnie czy obserwowano drobne ruchy (drgania twarzy, toniczny zwrot gałek ocznych, oczopląs). Napady były uznawane za ciągłe (vs przerywane) jeśli pojedynczy napad przekraczał 10 min.
Dotychczas ukazało się niewiele publikacji potwierdzających skuteczność leczenia dożylnymi immunoglobulinami Frustracja pacjentów chorujących na MMN dłużej niż 20 lat i wszystkie te badania ujmowały niewielkie grupy chorych. Brak reakcji na leczenie dożylnymi immunoglobulinami można wytłumaczyć wygaśnięciem procesu autoimmunologicznego w tej niewielkiej grupie pacjentów, być może zareagowaliby oni na bardziej intensywne leczenie immunosupresyjne, aczkolwiek dotychczas nie było doniesień o skutecznym leczenie immunosupresyjnym u pacjentów chorujących na MMN nie reagujących na dożylne immunoglobuliny. Pannica lektury niespodziewanie oddycha dobre karteczki.